- Sandby Paul (1725-1809), malarz angielski. Często nazywany jest ""ojcem angielskiej akwareli"". Specjalizował się w klasycznych pejzażach malowanych akwarelą i
gwaszem oraz wprowadził w Wielkiej Brytanii technikę akwatinty. Sandby urodził się w Nottingham. Wraz ze swoim bratem Thomasem (1721-98) przeniósł się w 1742 do Londynu,
gdyż zatrudniono ich w wojskowym biurze kreślarskim w londyńskim Tower. Paul Sandby był rysownikiem podczas pomiarów kartograficznych regionu Highlands, jakie miały miejsce
po powstaniu Szkotów w 1745. W związku z tym pozostawał w Szkocji przez kilka lat, robiąc rysunki i akwaforty oddające scenerię i charakter tej krainy. Później często przebywał w
Windsorze u swego brata, który został mianowany zastępcą strażnika Lasów Windsoru. Niektóre z jego najlepszych prac (Kolekcja Królewska) przedstawiają właśnie zamek w
Windsorze i jego otoczenie. Ponadto Sandby wiele podróżował po kraju i był jednym z pierwszych, którzy przedstawili piękno krajobrazu Walii. Jego pejzaże malowane gwaszem i
akwarelą mają wspaniały osiemnastowieczny urok. Sandby był współzałożycielem Akademii Królewskiej w 1768. Romantyczne elementy w jego malarstwie, takie jak ruiny zamków i
burzowe niebo, utorowały drogę w pełni romantycznemu stylowi Girtina i Turnera. Brat Paula był cenionym kreślarzem projektów architektonicznych.
- Sargent John Singer (1856-1925), amerykański malarz -- portrecista. Urodził się we Florencji w rodzinie amerykańskiej. Studiował we Florencji i Paryżu, a około 1885
osiedlił się w Londynie. Szybko stał się cenionym portrecistą ludzi z towarzystwa, choć bynajmniej nie schlebiał im w swoich dziełach; wspaniale przedstawiał typowych przedstawicieli
ówczesnego społeczeństwa, a także ogólnie anglo-amerykańskie środowisko. Jego obrazy rodziny Wertheimer (Galeria Tate) stanowią wspaniałą kronikę rodzinną. W ciągu 25 lat
Sargent sportretował cały szereg osobistości, w tym Roosevelta, Rockefellera, Chamberlaina, Ellen Terry i innych. Znalazł też wiele sposobów ucieczki przed żądaniami portretowania:
bardzo krytykowane freski dla Boston Library, 1890; obrazy wojenne, na przykład Gassed, 1920 (Imperial War Museum) oraz akwarele, których malowanie stało się dla niego po 1910
największą przyjemnością. Wyjątkowo piękne są jego widoki Wenecji malowane tą techniką. W dziedzinie portretu można go porównywać z artystami brytyjskimi, przede wszystkim z
sir Thomasem Lawrence'em. Powierzchowność jego prac, o którą był często oskarżany może wynikać z tego, że była cechą malowanego przez niego towarzystwa, a on sam jest
niewątpliwie jednym z wybitnych kronikarzy swoich czasów.
-Sassetta Stefano di Giovanni (ok. 1392-1450), malarz ze Sieny. Jego prace reprezentowały styl gotycki XIV-wiecznej szkoły sieneńskiej, jednocześnie odzwierciedlając
współczesne mu odkrycia w przedstawianiu przestrzeni dokonane przez artystów florenckich. Jego największym dziełem był majstersztyk sztuki sakralnej, obraz nad ołtarzem w
kościele San Francesco w Sansepolcro 1437-44 (Villa i Tatti we Florencji, National Gallery w Londynie, Luwr w Paryżu).
- Schmidt Rottluff Karl (1884-1976), niemiecki malarz i grafik, przedstawiciel ekspresjonizmu. Był jednym z założycieli grupy Die Brücke w Dreźnie w 1905, a od 1911 działał
w Berlinie. Zainspirowany pracami Vincenta van Gogha i fowistów, wypracował sobie technikę malarską, na którą składały się energiczne pociągnięcia pędzlem i śmiała paleta barw.
Malował portrety i pejzaże oraz tworzył liczne drzeworyty i litografie.
- Schongauer Martin (ok. 1450-1491), niemiecki malarz i miedziorytnik. Jego wspaniałe miedzioryty o tematyce religijnej podniosły status rytownictwa z rzemiosła do
dziedziny sztuki. Tworzył pod silnym wpływem Rogiera van Weydena, sam z kolei oddziaływując na wielu sobie współczesnych. Syn złotnika Kaspara Schongauera, został obywatelem
miasta Colmar w 1455. Tam około 1473 rozpoczął pracę, a kościół przyklasztorny w Colmar posiada jego obraz o niewątpliwej autentyczności, Madonna w ogrodzie różanym. W 1488
zamieszkał w Breisach. Jego sztychy kreskowane stały się klasyką tego gatunku i wzorcem, który znalazł wielu naśladowców. Młody Dürer podziwiał i kopiował jego prace; poszukiwał
go w Colmarze, a kiedy Schongauer zmarł, zanim zdążyli się spotkać, pracował w jego studiu.
- Sebastiano del Piombo (Sebastiano Luciani) (ok. 1485-1547), malarz włoski okresu późnego renesansu. Urodzony w Wenecji, był uczniem Giorgione i wypracował sobie
podobny styl tworzenia. W 1511 przeniósł się do Rzymu, gdzie przyjaźń z Michałem Aniołem i rywalizacja z Rafaelem stały się inspiracją jego największych dzieł, takich jak
Wskrzeszenie Łazarza 1517-19 (National Gallery w Londynie). Malował również wspaniałe portrety.
- Sessiu Todzio (1420-1506), artysta japoński. Uważany jest powszechnie za jednego z największych malarzy japońskich. W latach 1467-68 przebywał w Chinach i chociaż
pogardliwie odnosił się do współczesnego sobie malarstwa chińskiego, wywarło na niego wpływ kilka chińskich stylów. Jego wysoce indywidualistyczna twórczość, łącząca w sobie
subtelność tonu z ostrą, energiczną linią przyczyniła się do ustanowienia tradycji realizmu w malarstwie pejzażowym.
- Seurat Georges Pierre (1859-1891), artysta francuski. Zapoczątkował, wraz z Paulem Signakiem, neoimpresjonistyczną technikę pointylizmu (malowanie za pomocą drobnych
kropek, a nie długimi pociągnięciami pędzla). Mając 16 lat, rozpoczął naukę w École des Beaux-Arts, gdzie uczęszczał przez cztery lata i zadziwiająco szybko zaczął się wykazywać
biegłością w rysowaniu postaci. Studiował dzieła Delacroix (freski w St. Sulpice) oraz Piero della Francesca, z którym wykazuje pokrewieństwo w odczuwaniu formalnego i
geometrycznego piękna. Jednym z jego pierwszych arcydzieł był obraz La Baignade 1884 (Galeria Tate w Londynie), w którym atmosfera malarstwa impresjonistycznego łączy się z
nową solidnością formy i kompozycji. W owym czasie Seurat wraz ze swym przyjacielem Signakiem interesowali się teoriami koloru różnych naukowców, a
szczególnie""jednoczesnym kontrastem"" i oddziaływaniem wzajemnym kolorów uzupełniających się -- teorią przedstawioną przez Eug+ne Chevreula. Celem tych poszukiwań było
znalezienie nowej gamy wibracji w przedstawianiu światła i jego efektów na różnych powierzchniach. W słynnym obrazie La Grande Jatte 1886 (Art Institute of Chicago) Seurat po raz
pierwszy zastosował metodę zwaną dywizjonizmem, polegającą na użyciu trzech zestawów uzupełniających się kolorów (czerwony i zielony, niebieski i pomarańczowy, fioletowy i żółty)
nakładanych oddzielnymi dotknięciami pędzla. Była ona efektem końcowym licznych szkiców olejnych i rysunków. Seurat stosował dywizjonizm także w wielu innych pracach, między
innymi we wspaniałych pejzażach, takich jak Bridge at Courbevoie (Courtauld Gallery, Londyn). W obrazie tym kolor uzyskany z oddzielnych kropeczek jest neoimpresjonistyczny,
zgodnie z terminem wymyślonym przez przyjaciela Seurata, Felixa Fénéona, natomiast uporządkowany, geometryczny schemat kompozycji został starannie wypracowany. Po miejskich
oraz przemysłowych krajobrazach i widokach Seine i wybrzeża Normandii, artysta zaczął tworzyć kompozycje inspirowane wielkomiejską wesołością, w których proste
przeciwstawienie elementów pionowych i poziomych charakteryzujące jego pejzaże, zastąpiła bardziej ożywiona geometria pozwalająca oddać wrażenie ruchu, jak na przykład w Le
Chahut (Kröller-Müller Museum, Holandia) i Le Cirque (Luwr, Paryż). Seurat był również niezwykle utalentowanym rysownikiem, a jego rysunki wykonane tłustą kredką na
szorstkim papierze oddawały wyjątkowe bogactwo światła i cienia.
- Severini Gino (1883-1966), malarz włoski. Jako członek grupy futurystów pozostawał pod wpływem kubizmu i neoimpresjonizmu (szczególnie Seurata). Wypracował sobie
półabstrakcyjny styl, w którym stosował określone wzory do przedstawienia ruchu. Typowy dla tego okresu jest Suburban Train Arriving in Paris 1915 (Galeria Tate, Londyn). W
latach dwudziestych zaczął tworzyć w stylu neoklasycznym. Swoje idee wyraził w książce Du Cubisme au Classicism 1921.
- Shen Chou (1427-1509), malarz chiński. Tworzył bardzo delikatne pejzaże. W jego obrazach widać wpływy dawnych mistrzów malarstwa chińskiego
- Sichulski Kazimierz, ur. 1879 zm. 1942. Malarz. W latach 1920-30 prof. Państwowej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artyst. we Lwowie, 1930-39 ASP w Krakowie. W
twórczości pozostawał pod wpływem Wyspiańskiego i secesji wiedeńskiej. Tworzył obrazy wel. symboliczne, sceny rodzajowe, gł. hunculskie, projektu witraży, mozajek, karykatury
(panneau w Jamie Michalikowej w Krakowie 1911). Prace, m.in. Wiosna I, Sztuka, Madonna, Czarne jagnię.
- Sickert Walter Richard (1860-1942), artysta angielski. Jego impresjonistyczne widoki Londynu i Wenecji, portrety oraz obrazy wnętrz domów i music-hallów charakteryzuje
subtelność tonu i operowania światłem, często z domieszką nastroju melancholii. Studiował w Slade School of Art. Sickert urodził się w Monachium jako starszy syn duńskiego
malarza Oswalda Adalberta Sickerta. Jego rodzina przeprowadziła się w 1868 do Londynu i jako młody człowiek Sickert pracował pod kierunkiem Whistlera w Chelsea, zająwszy się
za przykładem swojego mistrza rytownictwem. Jednak w 1883 poznał w Paryżu Degasa, który wywarł znacznie większy wpływ na ukształtowanie się jego stylu i podejścia do sztuki niż
Whistler. Sickert nazywany jest impresjonistą, lecz był nim tylko w takim samym ograniczonym zakresie jak Degas -- konstruował obraz z zastanowieniem i bez pośpiechu z szybkich
szkiców wykonanych w plenerze, nigdy nie malując na świeżym powietrzu. W latach 1885-1905 pracował w Dieppe, wyjeżdżając czasami do Wenecji. Z tego okresu pochodzą obrazy z
music-halli oraz widoki Wenecji i Dieppe o nasyconym, ciemnym kolorycie. W okresie ""Camden Town"" (1905-14) tematów dla swej twórczości szukał w pokoikach na tyłach domów,
w nędznych pensjonatach i na ulicach biedoty. W owym czasie jego osobowość i upodobanie do miejskiego życia zgromadziły wokół niego grupkę młodszych artystów. Chociaż sztuka
nowoczesna datująca się od Cézanne'a była dla niego zamkniętą księgą, w 1911 zebrał w ten sposób wokół siebie angielskich postimpresjonistów w Grupę Camden Town. Jego
późniejsze prace odznaczają się szerszym traktowaniem tematu i jaśniejszą kolorystyką. Kolejnym jego pomysłem były ""Echa"", w których swobodnie przekształcał prace
ilustratorów z epoki wiktoriańskiej. Jego werwa i charakter jako artysty zasługują na powszechny szacunek i pozwalają nadać mu miano człowieka nowoczesnego, choć pełne
uprzedzeń poglądy wyrażone w twórczości literackiej (zebranej w 1947 pod tytułem A Free House) są przestarzałe zarówno pod względem treści, jak i stylu dowcipu. Trzecia żona
Sickerta, Thér@se Lessore, którą poślubił w 1926 również była malarką.
- Signac Paul (1863-1935), artysta francuski. W 1884 wraz z Georgesem Seuratem współtworzyli Salon Niezależnych (Salon des Artistes Indépendants). Obaj stosowali
technikę pointylizmu. Mając 21 lat, wystawiał swoje prace na pierwszym Salonie Niezależnych i pozostał z nim związany aż do 1934. W 1886 razem z Seuratem zajęli się naukowym
wykorzystaniem czystych barw widma w malarstwie. Malował oddzielnymi, podobnymi do mozaiki plamami czystego koloru, w odróżnieniu od kropek Seurata; przez całe życie
propagował tę metodę i pozostał jej wierny. Mimo że brakowało mu iskry geniuszu, która przesądziła o wybitności Seurata, stworzył wiele wspaniałych pejzaży i obrazów
marynistycznych wybrzeży Normandii, Bretanii i Morza Śródziemnego, a jego miłość do morza i statków znalazła wyraz w zachwycających akwarelach i obrazach olejnych. W swojej
znanej książce D'Eug#ne Delacroix au Néo-Impressionisme 1899 nazwał Delacroix prekursorem nowej sztuki wykorzystania koloru, którą on i Seurat uprawiali.
- Signorelli Luca (ok. 1450-1523), malarz włoski. Działał głównie w środkowej części Włoch. Był uczniem Piero della Francesca, lecz na jego twórczość wywarł również wpływ
Pollaiuolo i malarze florenccy, a także prowadzone przez niego studia anatomii i ruchu. Signorelli znalazł się wśród grupy malarzy wybranych do ozdobienia Kaplicy Sykstyńskiej.
Jego najsłynniejszym dziełem jest seria fresków w kaplicy Brizio w katedrze w Orvieto (1499), rozpoczęta przez Fra Angelico w 1447. Sceny ""Upadek Antychrysta"", ""Zniszczenie
świata przez ogień"", ""Zmartwychwstanie zmarłych i ukaranie potępionych"" oraz ""Błogosławieni wstępujący do Nieba"" cechuje ogromna siła wyrazu i niezwykłe efekty
kolorystyczne. Przede wszystkim jednak, freski te rozsławiła dramatyczna ekspresja ruchu postaci, która stała się dla Michała Anioła inspiracją do jego Sądu Ostatecznego. Natomiast
arcydziełem Signorellego w dziedzinie malarstwa sztalugowego był obraz Koncert Pana (Berlin), który uległ zniszczeniu podczas II wojny światowej. Późniejsze lata życia Signorelli
spędził w Cortonie, gdzie zajmował się nieco mniej ambitną dziedziną, prowadząc warsztat wytwarzający obrazy przeznaczone nad ołtarze.
- Siqueiros David Alfaro (1896-1974), malarz meksykański. Był wybitnym przedstawicielem realizmu socjalistycznego, a także słynnym członkiem meksykańskiego ruchu z
lat trzydziestych skupiającego malarzy tworzących malowidła ścienne (tzw. murale). Przez całe życie był aktywnym działaczem politycznym, a w swoich dziełach propagował idee,
którym służył. Był mistrzem dynamicznego stylu charakteryzującego się nagromadzeniem postaci w ruchu i użyciem skrótu perspektywicznego oraz wielu punktów widzenia, jak na
przykład w muralu Portrait of the Bourgeoisie 1939 (Budynek Związku Zawodowego Elektryków, miasto Meksyk). W latach dwudziestych Siqueiros pracował wraz z Diego Riverą i
Jose Orozco nad alegorycznymi freskami dla Escuela National Preparatoria w mieście Meksyk; było to pierwsze z wielu zamówień na tego typu dzieła. W przeciwieństwie do
pozostałych, Siqueiros wprowadzał do nich elementy fantastyki, takie jak hybrydy powstałe z połączenia ludzi i maszyn. Jego obrazy sztalugowe oraz drzeworyty, podobnie jak murale,
przesycone są głęboko odczuwanym przez malarza protestem, jak na przykład w Echo of a Scream 1937 (Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku). Siqueiros pracował i wykładał
również w USA, gdzie wywarł duży wpływ na przedstawiciela ekspresjonizmu abstrakcyjnego, Jacksona Pollocka.
- Sisley Alfred (1839-1899), francuski malarz impresjonista. Jego twórczość, liryczna i harmoniczna, wyróżnia się lekkością faktury i subtelnością kolorytu. W
przeciwieństwie do większości impresjonistów, styl Sisleya kształtował się powoli i pewnie, bez nagłych zmian. Jego ojciec był bogatym przedsiębiorcą mieszkającym w Paryżu i kiedy
Sisley miał 18 lat został wysłany do Anglii, gdzie miał się przygotować do pracy w handlu. Później jednak pozwolono mu studiować sztukę i pracował pod kierunkiem Gleyre'a wraz z
Monetem i Renoirem. Poświęcił się całkowicie pejzażom. Brał udział w pierwszej wystawie impresjonistów w 1874, a jego sposób oddawania barwy powietrza pokrewny jest Monetowi.
Zaczął malować amatorsko, lecz przepadek rodzinnego majątku zmusił go do zarabiania swą twórczością na utrzymanie. Mimo że przez całe życie borykał się z trudnościami
finansowymi, jego dzieła wykazują godną podziwu spójność i jakość. Poza dwoma krótkimi pobytami w Anglii, gdzie malował nad Tamizą, mieszkał i pracował w dolinie rzeki Seine oraz
w pobliżu Paryża, a w końcu osiedlił się w niewielkim mieszkaniu w Moret. Powódź w Port-Marly (Luwr 1876) oraz Most w Sevres (Tate Gallery) są wspaniałymi przykładami jego
twórczości, która znajduje się w wielu galeriach.
- Snyders Frans (1579-1657), malarz flamandzki. Tematykę jego prac stanowiły głównie sceny myśliwskie i martwa natura. Był uczniem Brueghela Młodszego i działał w
Antwerpii. Współpracował z Rubensem i Jordaensem. W latach 1608-09 podróżował po Włoszech. Szczególnie celował w malowaniu futra, piór i walk zwierząt.
- Sokołowski Jan Seweryn, ur. 1904 zm. 1953. Malarz. Członek ugrupowania artyst. Pryzmat, od 1949 prof. ASP w Warszawie. Zajmował się malarstwem sztalugowym (pejzaże,
portrety i kompozycje figuralne zbliżone do impresjonizmu np: cykl Krajobraz zakopiański 1943-44, Portret K. Szymanowskiego 1952 i monumentalnym oraz rysunkiem i
konserwacją malarstwa ściennego (1949-53 gł. projektant i współwykonawca polichromii Starego Miasta w Warszawie. Gł. prace: plafon w pawilonie pol. na Międzynar. Wystawie
Sztuki i Techniki w Paryżu (z F. Kowarskim, 1937), oraz działa w Warszawie: zegar mozaikowy na Mariensztacie (1948), projekty plafonów: Teatr Nar. (1950), gmach MSZ (1952),
fryz na domu Pod Fortuną (1953) i na kamienicy Pod Zodiakami na Starym Mieście (w zespole), mozaiki Rybacy (1948), Fontanna na Mariensztacie (z Z. Kowalską).
- Soutine Chaim (1893-1943), francuski malarz ekspresjonista pochodzenia litewskiego. Używając jaskrawych kolorów oraz gęstej, energicznie nakładanej farby, stworzył
dzieła głębokie i przepełnione emocjami - głównie pejzaże i portrety. Typowym przykładem jego twórczości jest Page Boy 1927 (Albright-Knox Art Gallery, Buffalo, stan Nowy Jork).
Przez jakiś czas pracował w szkole sztuk pięknych w Wilnie, a następnie przeniósł się do Paryża, gdzie wiódł ubogie życie wśród malarzy i poetów. W 1912 nędza przywiodła go ku
próbie samobójczej. Był bliskim przyjacielem Modiglianiego. Po jego śmierci na jakiś czas wyjechał do Céret, malując tam pełne cierpienia obrazy wyrażające rozpacz. Jednakże po
1923, kiedy Zaborowski - handlarz obrazami, któremu Modigliani przedstawił uprzednio Soutine'a - zorganizował wystawę jego prac, Soutine odniósł w Paryżu pewien sukces.
Ekspresjonistyczna deformacja jego obrazów przypomina twórczość van Gogha. Martwe natury Soutine'a, których charakterystycznym tematem jest wyszczerbiona czara, cechują się
wspaniałym nasyceniem barw.
- Spencer Stanley (1891-1959), malarz angielski. Urodził się i mieszkał w Cookham nad Tamizą, w hrabstwie Berkshire. W swej twórczości odtwarzał historię chrześcijaństwa,
za jej tło obierając Cookham. W swych szczegółowych, przypominających marzenia senne kompozycjach, w niewielkim stopniu uwzględniał zasady perspektywy oraz w bardzo
oryginalny sposób wykorzystywał uogólnione postaci ludzkie. W 1959 otrzymał tytuł szlachecki. Przykładami jego twórczości są obrazy: Chrystus niosący krzyż 1920 i
Zmartwychwstanie: Cookham 1923-27 (oba znajdują się w Tate Gallery w Londynie), a także freski przedstawiające życie wojskowe dla kaplicy Wszystkich Zmarłych w Burghclere, w
hrabstwie Berkshire.
- Spranger Bartholomeus (1544-1611), malarz flamandzki, przedstawiciel manieryzmu. Uczył się w Antwerpii, a następnie pracował w Paryżu, Rzymie i Wiedniu, by w końcu
zostać malarzem na dworze Rudolfa II w Pradze. Jego obrazy, przedstawiające przede wszystkim tematy mitologiczne i alegoryczne, są często przepełnione erotyzmem.
- Starowieyski Franciszek, ur. 1930. Grafik, malarz i scenograf. Uprawia grafikę użytkową, plakat filmowy (np. Przygody Munchausena, Panna młoda w żałobie), teatralny
(Zamek), imprezowy (np. Kobieta jest kobietą, Oni), rysunek, ilustrację książkową (S. Dygat, Karnawał 1968), A. Kijowski, Dziecko przez ptaka przyniesione 1968). Zajmuje się
scenografią telewizyjną i teatralną (S.I. Witkiewicz, Oni w Teatrze Pol. we Wrocławiu) oraz malarstwem ściennym.
- Stażewski Henryk, ur. 1894 zm. 1988. Malarz i grafik. Członek awangardowych grup artyst. Blok, Praesens, ""a.r."". Należał do pionierów abstrakcji geom. w Polsce,
nawiązywał w twórczości do kubizmu, subremantyzmu, naoplastycyzmu, konstruktywizmu i puryzmu. Po wojnie zwrócił się kusztuce przedstawiającej - portrety, kompozycje figuralne.
Później tworzył bezprzedmiotowe kkompozycje malarsko-reliefowe (Relief miedziany 1964. Uprawiał malarstwo ścienne, dekorację wnętrz, grafikę. Zajmował się też teorią sztuki.
- Steen Jan Havickszoon (ok.1626-1679), malarz holenderski. Studiował pod kierunkiem Adriaena van Ostade'a i Jana van Goyena, którego córkę poślubił. Pracował w Hadze,
Delft (gdzie miał swój browar) oraz w Lejdzie, w której w późniejszych latach otworzył własną gospodę. Wielka wrażliwość artystyczna Steena uchroniła jego sceny rodzajowe od
trywialności. Jednym z jego znanych obrazów jest The Prince's Birthday (Rijksmuseum). Malował pełne humoru sceny rodzajowe, osadzone głównie w tawernach lub domach burżuazji,
a także portrety i pejzaże.
- Stopka Andrzej, ur. 1904 zm. 1973. Malarz, scenograf. Od 1950 prof. ASP w Krakowie. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli współczesnej karykatury portretowej. Po
1945 twórca dekoracji kostiumów do inscenizacji teatralnych w Krakowie, Łodzi i Warszawie, m.in. K. Dejmka: Wyzwolenie S. Wyspiańskiego (1957), Historyja o Chwalebnym
Zmartwychwstaniu Pańskim Mikołaja z Wilkowiecka (1961 i 1962), Żywot Jozepha M. Reja (1965), Dziady Mickiewicza (1967).
- Streeton Arthur Ernest (1867-1943), malarz australijski. Był założycielem Heidelberg School i pionierskim twórcą impresjonistycznych pejzaży australijskich. W 1937
otrzymał tytuł szlachecki.
- Stryjeńska Zofia, ur. 1894 zm. 1976. Malarka i graficzka, tworząca od wojny w Paryżu. Tworzyła kompozycje czerpiące inspirację z pol. folkloru, projektowała plakaty,
tkaniny i zabawki, uprawiała scenografię, ilustrację książkową, wykonała też polichromię domów w Rynku Starego Miasta w Warszawie. Gł. prace: cykl Pascha 1917-18, cykl
autolitografii Bożkowie słowiańscy 1918, 1922, panneau Pory roku do pol. pawilonu na Międzynar. Wystawie Sztuk Dekoracyjnych w Paryżu 1925, scenografia do Ballady J.
Słowackiego i Harnasi K. Szymanowskiego, ilustracje do Trenów J. Kochanowskiego, Sielanek Sz. Szymonowica.
- Strzemiński Władysław, ur. 1893 zm. 1952. Malarz, grafik, teoretyk sztuki. Członek ugrupowań Blok współzał. grupy ""a.r."" pisma ""Forma"", jeden z twórców kolekcji
sztuki nowoczesnej w muzeum w Łodzi. W 1928 sformułował teorię unizmu, odmiany malarstwa abstrakcyjnego, i stworzył wiele dzieł unistycznych. W późniejszym okresie tworzył
pejzaże morskie i miejskie oraz cykle rysunków - Deportacja 1940, Ręce, które nie z nami 1945, a także obrazy olejne o intensywnym kolorycie. Jest też autorem praz teoretycznych,
m.in. Unizm w malarstwie 1928, Druk funkcjonalny 1935, Teoria widzenia 1958. Pozbawiony przez władze 1950 pracy wykładowcy w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi,
zmarł w biedzie na gruźlicę.
- Stuart Gilbert Charles (1755-1828), amerykański malarz portrecista. Początkowo studiował w Newport w stanie Rhode Island, jednak w 1755 wyjechał do Anglii, zostając
uczniem amerykańskiego malarza, Benjamina Westa. Przyswoił sobie metody angielskiego malarstwa portretowego i odnosił sukcesy w Londynie, popadł jednak w długi, a problemy
finansowe zmusiły go do wyjazdu do Irlandii. W latach 1778-93 tworzył (znowu z powodzeniem) w Dublinie. Powrócił do Ameryki by namalować portret George'a Washingtona.
Namalował trzy wersje tego obrazu - w rezultacie powstał portret Anthenaeum, wielokrotnie kopiowany przez samego autora. Jego twórczość wyróżnia się świeżością barwy i spokojną
godnością sportretowanych głów. Oprócz Washingtona namalował wielu innych wybitnych Amerykanów; pozowali mu również malarze, m.in. Copley, West i Reynolds.
- Stubbs George (1724-1806), malarz angielski. Znany jest z obrazów przedstawiających konie. Po wydaniu jego książki z rycinami, The Anatomy of the Horse 1766,
otrzymywał wiele zleceń na obrazy zwierząt. Dramatyczny obraz Lion Attacking a Horse 1770 (Yale University Art Gallery, New Haven, stan Connecticut) oraz spokojne malowidło
Reapers 1786 (Tate Galley, Londyn), ukazują różnorodność nastrojów w jego malarstwie. Stubbs był w dużej mierze samoukiem, a w młodości ćwiczył malarstwo portretowe w Yorku i
innych miastach północnej Anglii, podczas studiów nad anatomią ludzką i zwierzęcą. W 1754 wyjechał do Rzymu, kontynuując studia przyrodnicze i anatomiczne. Zanim osiedlił się w
Londynie, wynajął farmę i przeprowadził serię sekcji ciał koni, która zaowocowała książką The Anatomy of the Horse 1766. Często otrzymywał zlecenia od rozmiłowanej w sporcie
arystokracji, zamawiającej u niego obrazy koni wyścigowych. Był nie tylko doskonałym malarzem zwierząt; uznaje się go za jednego z najważniejszych malarzy angielskich XVIII w.,
ze względu na wielką moc wyrazu i kompozycji oraz wszechstronne uzdolnienia. Za przykłady posłużyć mogą: przestrzenny obraz Gimrack with a Groom, Jockey and Stable-lad on
Newmarket Heath, namalowany dla wicehrabiego Bolingbroke'a, a także przepiękne obrazy kosiarzy przy sianokosach i żniwiarzy. Namalował także kilka prac farbami emaliowymi na
płytach z porcelany Wedgwood.
- Stwosz Wit, właściwie Stoss Veit (ok.1450-1533), niemiecki rzeźbiarz i malarz. Tworzył w Norymbergii i Polsce. Wykonał drewniany ołtarz z rzeźbionymi skrzydłami w
Kościele Mariackim w Krakowie - złożoną kompozycję z licznymi postaciami, w której centrum znajduje się scena Zaśnięcia Marii 1477-89. Stwosz urodził się w Norymbergii, do
której powrócił później z Polski. W wyrzeźbionej przez niego figurze Św. Rocha w kościele Santa Annunziata we Florencji uwidacznia się charakterystyczny flamandzki realizm oraz
śmiała draperia. Większość rzeźb Stwosza pokryta była jaskrawymi barwami.
- Sutherland Graham Vivian (1903-1980), angielski malarz, grafik i projektant. Od końca lat 40. działał głównie we Francji. Malował portrety, pejzaże i tematy religijne, często
stosując styl półabstrakcyjny. Początkowo studiował rytownictwo i akwafortę, a jego wczesne prace wykazują pewne podobieństwo do twórczości Samuela Palmera, jednak w 1930 zaczął
malować, a podczas kolejnych dziesięciu lat nabył surrealistycznego uznania dla dziwności oraz zaczął wyrażać metaforyczne treści poprzez formy przyrodnicze. Zaowocowało to
cierniami, złowrogimi kształtami drzew i umiejętnym oddaniem samej esencji pejzażu, na jego obrazach z lat 40. Od 1941 był oficjalnym malarzem wojennym, a jego ""zmysł""
dziwności znalazł żywy wyraz w obrazach przedstawiających zniszczenia poczynione przez bomby. Obrazy takie jak Ukrzyżowanie, namalowane dla kościoła St Matthew w
Northhampton (1946), Origins of Land (obraz namalowany na Festiwal Brytyjski w 1951, Tate Gallery, Londyn), malarstwo portretowe, m.in. uderzający portret Somerseta Maughama,
a także jego projekty gobelinów Christ in Glory w katedrze w Coventry, ukazują różnorodne aspekty jego twórczości. Jej esencję stanowi jednak pełna wyobraźni symbolika, która
przyniosła mu międzynarodową sławę. Do jego twórczości należą również projekty ceramiki i plakatów, kostiumów scenicznych oraz scenografii teatralnej.
- Suzuki Harunobu (1725-1770), malarz japoński. Był jednym z głównych przedstawicieli ukiyo-e, a także jednym z pierwszych grafików, którzy z powodzeniem stosowali druk
wielobarwny. W jego twórczości uwidacznia się niewątpliwe wyczucie kompozycji i linii. Tematami jego prac są m.in. sceny domowe, kurtyzany i aktorzy.
- Szancer Jan Marcin, ur. 1902 1973. Grafik, malarz, scenograf. Od 1951 prof. ASP w Warszawie. Tworzył ilustracje książkowe (np. I. Krasicki, Bajki i satyry 1951, M.
Konopnicka, O krasnoludkach i sierotce Marysi 1952, C. Collodi, Pinokio 1952, J. Brzechwa, Podróże Pana Kleksa 1961), cykle rysunków, scenografie teatralne (G. Verdi, Aida,
Teatr Wielki w Warszawie 1966), filmowe i telewizyjne. Także reżyser (eksperymentalne spektakle teatru telewizji).
- Ślendziński Ludomir, ur. 1889 zm. 1980. Malarz i rzeźbiarz. Od 1925 prof. uniw. w Wilnie, od 1945 Politechniki w Krakowie. Uprawiał twórczość nawiązującą do XIX-w.
klasycyzmu wileńskiego oraz do XV- i XVI-w. sztuki. Tworzył kompozycje figuralne, portrety - Portret żony 1923, obrazy malowane na drewnie, polichromowane reliefy. Uprawiał też
malarstwo ścienne - hotel ""Orbis"" w Zakopanem 1954.