- Bacon Francis (1909-1992), malarz irlandzki. Był samoukiem. Początkowo uprawiał sztukę abstrakcyjną, a później rozwinął styl surowego ekspresjonizmu, charakteryzujący się zniekształconymi i zamazanymi postaciami przedstawianymi w luźno określonej przestrzeni. Jednym z jego najbardziej znanych dzieł jest Studium portretu Innocentego X wg D. Velázqueza 1953 (Muzeum Sztuki Współczesnej, Nowy Jork). W 1925 Bacon przeniósł się do Londynu, około 1930 zaczął malować, a swoją pierwszą wystawę otworzył w Londynie w 1949. Zniszczył dużą część swoich wczesnych prac. Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion z około 1944 (Tate Gallery, Londyn) jest wczesnym przykładem jego dojrzałego stylu, często postrzeganego jako potężne wyrażanie niepokoju egzystencjalnego i nihilizmu życia w XX w.
- Bakhuyzen Ludolf (1631-1708), holenderski malarz marynistyczny i akwaforcista. Był uczniem van Everdingena w Amsterdamie, gdzie głównie spędził swoje życie. Tworzył dla Piotra Wielkiego i był bardzo ceniony za życia za obrazy przedstawiające burze (np. Boats in a Storm w Dulwich Gallery, w Londynie oraz Stormy Sea w Rijksmuseum, w Amsterdamie), tak jak Willem van de Velde za obrazy przedstawiające ciszę na morzu. Wiele prac Bakhuyzena znajduje się w National Gallery w Londynie.
- Bakst Leon. Przybrane nazwisko Leona Rosenberga (1866-1924), rosyjskiego malarza i scenografa teatralnego. Łączył intensywne kolory i fantastyczne wizerunki pochodzące z ludowej sztuki Orientu z secesyjną tendencją do pełnego wdzięku wzoru powierzchniowego. Jego scenografia dla Ballets Russes Diagilewa, odbywającego tournée w latach 1909-14, wywarła duże wrażenie w Paryżu.
- Baldung Grien Hans (1484/85-1545), renesansowy malarz, rytownik i projektant z Niemiec. Osiadł w Strasbourgu. Był płodnym artystą. Projektował gobeliny i witraże, stworzył również wiele grafik. Malował obrazy o tematyce religijnej, portrety i alegorie. Szczególnie znane jest kilka wersji jego płótna Dziewczyna i śmierć. Jego najważniejszymi obrazami o tematyce religijnej są: malowidło nad ołtarzem dla katedry we Freiburgu, Pokłon trzech króli (Berlin) oraz Ukrzyżowanie (Bazylea), ukazujące nowatorskie elementy zdobnicze.
- Balla Giacomo (1871-1958), malarz włoski. Był czołowym przedstawicielem futuryzmu. Tematyka jego dzieł związana jest z czasem i ruchem. W jego twórczości widać wpływ technik fotograficznych. Rozwinął styl charakteryzujący się użyciem wielokrotnych obrazów i zamazanych konturów. Jego Pies na smyczy 1912 (Akademia Sztuk Pięknych, Buffalo), jest jednym z najlepiej znanych prac futurystycznych.
- Balthus właściwie Baltazar Klossowski de Rola, (1908- ), malarz francuski pochodzenia polskiego. Słynie z enigmatycznych dekoracji wnętrz, przedstawiających omdlewające dziewczyny w wieku poprzedzającym dojrzewanie, zarówno ubrane jak i nagie, np. Nude with Cat z około 1954 (National Gallery of Victoria, Melbourne). Wystudiowany, intensywny realizm, w którym ukazane są jego zaabsorbowane sobą postaci, nadaje jego malowidłom jakość zjawiska. Chociaż początkowo łączono go z surrealistami, jego wczesne płótna scen ulicznych, w których postaci są sztywne i pogrążone w transie, sytuują go bliżej realizmu magicznego, czego przykładem jest Ulica 1933 (Muzeum Sztuki Współczesnej, Nowy Jork).
- Barlach Ernst (1870-1938), niemiecki rzeźbiarz, malarz i poeta ekspresjonistyczny. Pozostawał pod wpływem rosyjskiej sztuki ludowej i średniowiecznej rzeźby drewnianej. Jego proste, bryłowate rzeźby figuralne miały wyrażać ludzkie pragnienia duchowe. Jego dzieła zostały potępione przez reżim narodowosocjalistyczny jako sztuka zdegenerowana i wiele z nich zostało zniszczonych. Pomnik poświęcony ofiarom wojny w katedrze w Güstrow jest jedną z jego najświetniejszych ocalałych rzeźb.
- Bartlommeo Fra, zwany także Baccio della Porta (ok.1472-1517), włoski malarz religijny dojrzałego renesansu. Był czynny we Florencji. W trakcie pobytu w Wenecji w 1508 zapoznał artystów weneckich z florenckim stylem dojrzałego renesansu, a sam przejął weneckie wyczucie koloru. Jednym z jego najwspanialszych dzieł jest obraz Zaślubiny św. Katarzyny 1511 (Luwr, Paryż). Po 1508 pracował z Albertinellim, a w 1514 odwiedził Rzym, gdzie wielkie wrażenie wywarła na nim twórczość Michała Anioła i Leonarda. Jego Zdjęcie z krzyża 1516 (pałac Pitti), wykazuje wpływ Leonarda. Wśród dzieł, nad którymi pracował z Albertinellim znajdują się freski Sąd Ostateczny 1498 (Santa Maria Nuova), Madonna i święci (Pitti) oraz Wniebowzięcie (Berlin). Kilka jego najlepszych dzieł znajduje się w miejscowości Lucca, w tym Madonna della Misericordia z 1515.
- Basawan (1556-1605), malarz indyjski. Był jednym z najświetniejszych artystów tego okresu. Stworzył wiele obrazów do licznych albumów miniatur, które były osobliwością na dworze Mogołów, w szczególności Akbar-nama. Jego dzieła słyną ze swej subtelnej charakteryzacji, a także ukazują nowatorskie zastosowanie perspektywy i kompozycji, co sugeruje, że Basawan mógł tworzyć pod wpływem sztuki zachodniej.
- Batoni Pompeo Girolamo (1708-1787), malarz włoski. Mieszkał w Rzymie. Słynął ze szczegółowych portretów książąt i brytyjskich gości, odbywających podróż po krajach Europy w celu uzupełnienia edukacji. Większość jego portretów namalowanych jest ze starożytnościami rzymskimi w tle.
- Bauer Ferdinand Lukas (1760-1826), malarz austriacki. Był rysownikiem fauny i flory w trakcie drugiej podróży Matthewa Flindersa do Australii w 1801, wykonując ponad 1500 niezwykle szczegółowych rysunków australijskich roślin i zwierząt. Jego nazwisko zostało upamiętnione w nazwie gatunku rośliny Bauera.
- Beckmann Max (1884-1950), niemiecki malarz i grafik ekspresjonistyczny. Tworzył pod wpływem sztuki średniowiecznej i ruchu Neue Sachlichkeit, a po I wojnie światowej jego sztuka skoncentrowała się na tematach okrucieństwa w społeczeństwie, czego przykładem jest Noc 1918-19 (Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, Düsseldorf).
- Beksiński Zdzisław, (1929-2005). Fotografik, malarz, rzeźbiarz. W latach 50. zajmował się fotografiką eksperymentalną i kompozycją pełnych ekspresji reliefów z blach i drutu, od 1974 wyłącznie malarstwem (olej, akryl). Do perfekcji doprowadził warsztat artyst., wypracował własny styl surrealistyczny, w którym gł. środkami wyrazu są kształt, konstrukcja i wyrafinowana kolorystyka. Tematem obrazów (z reguły bez tytułu) są poetyckie, fantastyczne wizje świata podświadomości, przepojone atmosferą przemijania, niepokoju, grozy.
- Bellini Jacopo (ok.1400-1470/71), malarz włoski, teść Andrea Mantegny, tworzył w Wenecji, Padwie, Weronie i Ferrarze.
- Bellotto Bernardo zwany Canaletto (1721-1780), malarz i grafik włoski, uczeń swego stryja Antonio Canale. Wiele podróżował, od 1768 roku malarz nadworny Stanisława
Augusta Poniatowskiego, pracował przy dekoracji wnętrz Zamku Ujazdowskiego; namalował m.in. 26 widoków Warszawy i Wilanowa"
- Berezowska Maja, ur. 1898 zm. 1978. Malarka, rysowniczka, ilustratorka. Doskonała ilustratorka dzieł literatury świat. m.in. F. Villona, Boccacia, Goethego, Heinego, a także pol. m.in. M. Reja, J. Kochanowskiego, W. Potockiego. I. Krasickiego. Rysunki Berezowskiej, zwykle o tematyce obyczajowej, a zwł. miłosnej, odznaczają się wyrafinowaną formą i żartobliwym ujęciem tematu, a przede wszystkim wiernym oddaniem atmosfery ilustrowanego utworu.
- Berlewi Henryk, ur. 1894 zm. 1967. Malarz, teoretyk sztuki. Jeden z prekursorów abstrakcjonizmu w Polsce. Twórca teorii kompozycji mechanofakturowej (1924), posługującej się figurami geometrycznymi. Od 1928 w Paryżu. Malował też portrety i kompozycje figuralne.
- Bernini Gianlorenzo (Giovanni Lorenzo) (1598-1680), włoski rzeźbiarz, architekt i malarz. Był czołową postacią w rozwoju baroku. Jego twórczość w Rzymie obejmuje otoczony kolumnadą plac przed bazyliką św. Piotra 1656, fontanny (np. na Piazza Navona) i pomniki papieży. Do jego rzeźb należą Ekstaza św. Teresy 1645-52 (Santa Maria della Vittoria, Rzym) i liczne popiersia portretowe. Rzeźbiarski styl Berniniego jest pełen ruchu i dramaturgii, uchwyconych w falującej draperii i wyrazach twarzy. Przeważa tematyka religijna i mitologiczna. Wspaniałym przykładem jest marmurowa rzeźba Apollo i Dafne dla kardynała Borghese 1622-25 (Pałac Borghese, Rzym), z postaciami ukazanymi w pełnym świetle. W bazylice św. Piotra Bernini stworzył kilka marmurowych pomników oraz wyszukany baldachim nad głównym ołtarzem. Do jego licznych wspaniałych popiersi portretowych należy biust króla Francji Ludwika XIV.
- Bingham George Caleb (1811-1879), amerykański malarz przedstawiający życie osadników. Jego rodzice zabrali go na tereny pogranicza w stanie Missouri. Jako chłopiec rysował, zdobył pewne wykształcenie na Pensylwańskiej Akademii Sztuk Pięknych i po okresie podróżowania powrócił do Missouri, gdzie malował pełne życia obrazy traperów i handlarzy, flisaków i załóg parowców. Typowym przykładem jego twórczości jest obraz The Fur Traders descending the Missouri (Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku).
- Boccioni Umberto (1882-1916), włoski malarz, rzeźbiarz i teoretyk sztuki. Jeden z twórców futuryzmu. Był pionierem półabstrakcyjnego stylu, który dążył do oddania ruchu i prędkości, jak np. w rzeźbie Jedyne kształty ciągłości w przestrzeni 1913 (Tate Gallery, Londyn).
- Böcklin Arnold (1827-1901), szwajcarski malarz symbolista. Malował głównie fantastyczne pejzaże o sennej atmosferze, jak np. najbardziej znany obraz Wyspa umarłych 1880 (Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork). Wiele z jego obrazów zapełniają mityczne istoty, np. nimfy i najady. Bardzo pociągały go Włochy, mieszkał przez lata w Rzymie.
- Bol Ferdinand (ok. 1616-1680), malarz holenderski. Był uczniem Rembrandta w Amsterdamie (przed 1640) i jednym z najbardziej płodnych jego naśladowców w dziedzinie portretu. Jego prace są czasami mylone z obrazami Rembrandta. W okresie późniejszym jego styl skłania się ku elegancji baroku; namalował wtedy wiele portretów grupowych mieszczan, z których kilka znajduje się w Rijksmuseum.
- Bonheur Rosa (Marie Rosalie) (1822-1899), malarka francuska. Znana przede wszystkim z realistycznych obrazów przedstawiających zwierzęta, m.in. Koński targ 1853 (Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork). Od 1841 wystawiała corocznie swoje prace na Salonie paryskim i otrzymywała międzynarodowe nagrody. W 1894 jako pierwsza kobieta otrzymała order Legii Honorowej.
- Bonington Richard Parkes (1801-1828), malarz angielski. Od 1817 mieszkał we Francji. Jest ceniony za świeże, nastrojowe, ujmowane z wysokiej perspektywy pejzaże olejne i akwarele. Uprawiał również malarstwo historyczne. Jego gorącym zwolennikiem był Delacroix.
- Bonnard Pierre (1867-1947), francuski malarz, grafik i projektant. Znajdował się pod wpływem Gauguina i grafiki japońskiej; malował intymne sceny domowe i pejzaże, które tchną światłem i kolorem. Wraz z innymi członkami grupy nabistów zajmował się sztuką użytkową (plakaty, witraże, meble), jednak najbardziej znany jest z serii aktów, np. Naga w kąpieli 1938 (Petit Palais, Paryż).
- Bosch Hieronymus (ok. 1460-1516), malarz niderlandzki. Jego fantastyczne wizje dziwacznych i diabolicznych stworzeń z Ogrodu rozkoszy ok. 1505-10 (Prado, Madryt) świadczą o zadziwiającej wyobraźni i darze obrazowania artysty. Malując obrazy o tematyce religijnej, nie skupiał swojej uwagi na świętych postaciach, lecz na rzeszach pospolitych świadków; umieszczał wydarzenia religijne we współczesnej mu holenderskiej rzeczywistości, tworząc przy tym ostre karykatury ludzkich grzechów. Nazwisko Boscha pochodzi od miejsca urodzenia - 's-Hertogenbosch w północnej Brabancji w Holandii. Jego twórczość, która wpłynęła na Bruegla Starszego i którą można uznać za zapowiedź surrealizmu, była prawdopodobnie zainspirowana przez miejscowe bractwo religijne. Wbrew temu, co kiedyś sądzono, Bosch nie był heretykiem, ale ortodoksyjnym katolikiem i dobrze prosperującym malarzem. Po śmierci artysty kolekcjonerem jego dzieł został król Hiszpanii, Filip II.
- Botero Fernando (1932- ), malarz kolumbijski. Studiował w Hiszpanii i we Włoszech, kształtując swój naiwny styl, na który wpłynęła sztuka ludowa Ameryki Południowej. Z pełnym ironii humorem ukazywał grube, podobne do lalek postaci, często będące parodią konwencjonalnej zmysłowości.
- Botticelli Sandro, właściwie Alessandro Filipepi (1445-1510), malarz florencki. Malował tematy religijne i mitologiczne.
Mecenat nad nim sprawowała rządząca rodzina Medicich (Medyceusze); silny wpływ na artystę wywarł skupiony wokół nich krąg
neoplatoński. To właśnie dla Medyceuszy namalował Wiosnę (Primavera) 1478 i Narodziny Wenus ok.1482-84. Od lat 90. znalazł się
pod wpływem fanatyka religijnego, Savonaroli, zmieniając swój styl na szorstki, pełen ekspresji i emocji, co widać w Mistycznych
narodzinach 1500. Jego twórczość dla Medyceuszy nakierowana była na zaspokojenie ówczesnych klasycznie kształconych gustów.
Obok pięknych i pełnych sentymentu młodych Madonn malował również serie nowatorskich kompozycji, wśród nich tonda (okrągłe
obrazy) i ilustracje do Boskiej komedii Dantego. Po zgładzeniu Savonaroli przez Medyceuszy zerwał kontakty z nimi. Około 1490
zachodzi w malarstwie Botticellego zauważalna zmiana objawiająca się w postaci religijnego niepokoju, prawdopodobnie wywołanego lub
nasilonego przez Savonarolę. Wydaje się, że pod wpływem reformatora porzucił tematykę świecką i w jego malarstwie religijny zapał
zatryumfował nad renesansową zmysłowością. Pomiędzy 1492 a 1497 stworzył serię ilustracji do Piekła z Boskiej komedii Dantego, a
Potwarz Apellera 1495 była ostatnim świeckim dziełem. Rok 1498, w którym zmarł Savonarola, przyniósł pełną wyrazu Pietę.
Wspaniałe Narodziny 1500 wskazują na powrót do ducha i myśli średniowiecznej. Ostatnie prace świadczą o melancholii i ogromnym,
tragicznym cierpieniu, np. Ukrzyżowanie i cztery sceny z życia św.Zenobiusza. Zarówno ogólna kompozycja, jak i detale wskazują na
niezrównaną inwencję poetycką malarza. Wrażliwości jego sztuki (którą na próżno usiłowano naśladować w późniejszych okresach)
towarzyszy dynamiczny linearyzm i moc dramatyczna.
- Boucher François (1703-1770), francuski malarz doby rokoka. Od 1765 był nadwornym malarzem Ludwika XV. Największą
popularnością cieszyły się jego lekkie, dekoracyjne sceny, często z domieszką figlarnego erotyzmu, jak np. Diana w kąpieli 1742
(Luwr, Paryż). Malarstwo Bouchera, które wyrasta z malarstwa Watteau i nawiązuje w pewnym stopniu do współczesnego mu Włocha
Tiepola, stanowi tryumf stylu rokokowego we Francji. Frywolna tematyka mitologiczna i nienaturalne sielanki są zręcznie dostosowane
do stylu wnętrz Ludwika XV, wyrażając przy tym dekoracyjność odpowiadającą duchowi epoki. Brak powagi w jego malarstwie spotkał
się z krytyką m.in. Diderota, choć Boucher uprawiał również malarstwo figuralne (np. portret metresy Ludwika XV, Louise O'Murphy
- Madame Pompadour), którego jakość wzbudzała podziw Renoira. Wśród wielu uczniów Bouchera znajdował się Fragonard.
- Boudin (Louis) Eugéne (1824-1898), malarz francuski. Był prekursorem impresjonizmu. Znany jest z pełnych światła pejzaży
morskich malowanych w plenerze, np. Port w Trouville (National Gallery, Londyn).
- Bouguereau Adolphe William (1825-1905), francuski malarz akademik. Malował obrazy o tematyce historycznej i
mitologicznej. W swoich czasach cieszył się szacunkiem, choć nie ze strony impresjonistów, dla których uosabiał niegustowny styl
drobnomieszczński.
- Bouts Dirk (Dierick) (ok. 1420-1475), malarz niderlandzki. Urodził się w Haarlemie, zamieszkał w Leuven, gdzie malował
portrety i sceny religijne pod wpływem Rogiera van der Weydena i Petrusa Christusa. Ostatnia wieczerza 1464-68 (kościół St. Pierre,
Leuven) stanowi jedną z jego najlepszych prac.
- Boyd Arthur Merric Bloomfield (1920- ), malarz i rzeźbiarz australijski, zajmujący się również ceramiką. Jego twórczość
mieści się w szeroko rozumianym nurcie ekspresjonistycznym, często porusza tematykę społeczną. Międzynarodową reputację
przyniosła mu wystawa w Londynie w 1960. Do jego najbardziej znanych obrazów należą Wimmera Landscape 1950 i The Blind
Nebuchadnezzar with a Lion 1967. Znana jest również jego ceramiczna rzeźba na basenie olimpijskim w Melbourne
- Boznańska Olga, ur. 1865 zm. 1940. Malarka tworząca od 1898 w Paryżu. Członkini Stowarzyszenia Artystów Pol.
""Sztuka"" i SociétéNationale des Beaux Arts w Paryżu. Wypracowała własny styl stanowiący swobodną interpretację założeń
impresjonizmu. Malowała gł. portrety, także wnętrza, pejzaże. Gł. prace: Portret Pawła Nauena złoty medal na wystawie wiedeńskiej
1893, Dama w białej toalecie 1889, Portret dwóch dziewczynek 1896, Autoportret 1900, studia figuralne W ogrodzie 1891 i
Dziewczynka ze słonecznikami, Dziewczynka z chryzantemą 1894.
- Bramante Donato (1444-1514), włoski architekt i malarz renesansowy. Papież Juliusz II zatrudnił go do przebudowy części
Watykanu i bazyliki Św.Piotra w Rzymie; w pracach wykonanych przez Bramantego widać inspirację starożytnością i dziełami
Leonarda da Vinci. Za najważniejszą z ukończonych przez niego budowli uznaje się Tempietto przy rzymskim kościele San Pietro in
Montorio (zlecona w 1502, wybudowana ok.1510). Choć ta otoczona kolumnadą rotunda posiada niewielkie rozmiary, to jednak
dorównuje wspaniałością budowlom starożytnego Rzymu.
- Brangwyn Frank, właściwie François Guillaume (1867-1956), malarz brytyjski. Początkowo pracował jako projektant odzieży
dla Williama Morrisa, a następnie tworzył meble, ceramikę, dywany, projekty wystroju wnętrz i projekty architektoniczne a także
ilustracje do książek, litografie i akwaforty. W 1941 otrzymał tytuł szlachecki.
- Braque Georges (1882-1963), malarz francuski. Wraz z Picassem zapoczątkował ok. 1907-10 nurt kubistyczny w sztuce. Jego
pierwsze prace powstały pod wpływem fowizmu wykorzystującego żywe i czyste barwy, jednak od 1907 wypracował styl geometryczny.
W ciągu następnych kilku lat współpracował blisko z Picassem nad rozwojem kubizmu. Wtedy też zaczął eksperymentować z techniką
kolażu, przyklejając do płótna papier, drewno i inne materiały. Późniejsze prace stały się bardziej dekoracyjne, choć zastosowanie
koloru jest dość ograniczone. - A jednak jest faktem, że człowiek poza sferą pracy zawodowej jest niezmiernie mało zdyscyplinowany. Kiedy nie pracuje, chce leniuchować, leżeć sobie nic nie robiąc, lub innymi słowy "relaksować się". I właśnie ta chęć nieróbstwa jest w dużej mierze reakcją przeciwko rutynie życia. Erich Fromm, O sztuce miłości
- Breughel Jan, syn Pietera starszego, zwany Aksamitnym (1568-1625) malował kompozycje kwiatowe, pejzaże i widoki
morza.
- Breughel Pieter młodszy (1564-1638), zwany Piekielnym, syn Pietera starszego, malarz flamandzki zajmował się głównie
tematyką religijną.
- Bronzino Agnolo (1503-1572), malarz włoski, przedstawiciel manieryzmu. Działał we Florencji, był nadwornym malarzem
księcia Toskanii Cosimo I. Jest znany z powściągliwych, eleganckich portretów, np. Lucrezia Panciatichi ok. 1540 (galeria Uffizi,
Florencja), oraz alegorii Wenus, Kupidyn, szaleństwo i czas ok. 1545 (National Gallery, Londyn). Jego obrazy o tematyce religijnej są
postrzegane jako mniej wartościowe.
- Brouwer Adriaen (1605-1638), flamandzki malarz rodzajowy. Działał we Flandrii i w Holandii. Cieszył się poważaniem zarówno
mistrzów flamandzkich, jak i holenderskich, jak choćby Rembrandta czy Rubensa, którzy posiadali jego prace. Typowe dla jego
malarstwa są sceny z tawerny w Kłótni dwóch chłopów (Drezno) i Żołnierzach hiszpańskich grających w kości (Monachium).
- Brown Ford Madox (1821-1893), malarz angielski, związany z bractwem prerafaelitów. Jego malarstwo cechuje brak
realistycznych szczegółów i symbolizm, jak np. w The Last of England 1855 (City Art Gallery, Birmingham) i Work 1852-65 (City Art
Gallery, Manchester). W późniejszych obrazach dominuje romantyczna tematyka historyczno-literacka, jednakże nie zawsze panuje w
nich harmonia pomiędzy kompozycją i barwą, choć w niektórych niewielkich pejzażach osiągnął mistrzostwo w posługiwaniu się
kolorem.
- Brueghel bądź Bruegel, Pieter starszy, malarz flamandzki, zwany również Chłopskim (ok. 1525-1569) był jednym z
najznamienitszych malarzy swoich czasów. Jego obrazy przedstawiające życie wiejskie przyczyniły się do powstania malarstwa
rodzajowego. Ponadto rozpowszechnił malarstwo ilustrujące przysłowia, np. Ślepcy 1568 (Museo di Capodimonte, Neapol). Ówczesne
zamiłowanie do scen makabrycznych można zobaczyć w Tryumfie śmierci 1562 (Prado, Madryt), w którym widać wyraźne wpływy
Hieronima Boscha. Jednym z jego najbardziej znanych obrazów jest Myśliwi na śniegu (Kunsthistorisches Museum, Wiedeń).
- Brun Charles Le (1619-1690). Artysta francuski, od 1662 malarz na dworze Ludwika XIV. W 1663 został dyrektorem
Francuskiej Akademii Sztuki i fabryki Gobelins, która wytwarzała przedmioty artystyczne, tkaniny dekoracyjne oraz meble do nowego
pałacu wersalskiego. U Le Bruna, syna rzeźbiarza, bardzo wcześnie ujawnił się talent artystyczny; był uczniem Voueta, studiował też w
Rzymie, pozostając pod znacznym wpływem Poussina; w wieku 19 lat został malarzem na dworze królewskim, a w 1648 członkiem
założycielem francuskiej Akadémie. Jego mecenasami byli: Fouquet, dla którego dekorował Château de Vaux, a następnie Colbert,
który znalazł w Le Brunie doskonałe narzędzie dla stworzenia wszechstronnego systemu artystyczno - wytwórczego, gloryfikującego
ostatecznie absolutyzm Wielkiej Monarchii. W 1662 został pierwszym malarzem królewskim, w 1663 dyrektorem królewskiej
manufaktury meblowej; pod jego rządami Académie przekształciła się w monopol; kierował pracami dekoratorskimi w Wersalu, co
było jego głównym dziełem (szczególnie Schody Ambasadorów oraz Galeria Zwierciadlana) a także uczynił z Gobelins wielki ośrodek
przemysłu artystycznego, zatrudniający malarzy, rzeźbiarzy, tkaczy, farbiarzy, złotników i innych rzemieślników. W skład jego
ogromnego dorobku artystycznego wchodziły obrazy historyczne i religijne, np. seria Historia Aleksandra (Luwr) stworzona jako
projekt gobelinów, portrety, np. grupowy portret bankiera Jabacha i jego rodziny, a także niezliczone projekty dekoracyjne. Po śmierci
Colberta w 1683 stanowisko Le Bruna zajął jego wróg Mignard, mimo iż Ludwik XIV pozostał jego wiernym wielbicielem.
- Brzozowski Tadeusz, ur. 1918 zm. 1987. Malarz i rysownik. Przedstawiciel abstrakcji niegeometrycznej, członek Grupy
Krakowskiej, od 1962 prof. PWSSP w Poznaniu. Pod koniec lat 50. stworzył własny styl, łączący elementy surrealizmu i
ekspresjonizmu; Siurpryza (1964), Dygi (1967), Konszachty (1974). Autor cyklów rysunków (Balet, 1953-55) i polichromii w
kościołach w Godziszewie i Głogówku.
- Buffet Bernard (1928-1999), malarz francuski. Malował charakterystyczne wysmukłe, szpiczaste kształty o grubych,
ciemnych konturach. W późnych latach 40. zyskał sobie miano młodego talentu.
- Burne Jones Edward Coley (1833-1898), malarz angielski. W 1856 terminował u Dante Gabriela Rossettiego, malarza
prerafaelity i poety, który wywierał na niego duży wpływ. Jego malarstwo zainspirowane legendami i mitami cechują wydłużone kształty
i stonowane barwy, np. King Cophetua and the Beggar Maid 1880-84 (Tate Gallery, Londyn). Projektował także gobeliny i witraże wraz
z Williamem Morrisem. Jego dzieła wywierały wpływ na przedstawicieli zarówno symbolizmu, jak i secesji. W 1894 otrzymał tytuł
barona. Najlepsza kolekcja jego prac znajduje się w galerii miejskiej w Birmingham.