- Raeburn Henry (1756-1823). Szkocki portrecista. Działał głównie w Edynburgu, rozwinął technikę malowania szerokimi pociągnięciami pędzla bezpośrednio na płótnie bez
rysunków przygotowawczych. W 1823 został mianowany nadwornym malarzem Jerzego IV. Typowym dla niego dziełem jest The Reverend Robert Walker Skating* ok. 1784 (Galeria
Narodowa Szkocji, Edynburg).
- Rafael właściwie Raffael Santi (1483-1520). Włoski malarz. Jeden z największych artystów szczytowego renesansu. Działał w Perugii, Florencji i Rzymie (od 1502), gdzie
malował freski w Watykanie i dla protektorów świeckich. Jego sceny religijne i mitologiczne są harmonijnie skomponowane, jego pełne godności portrety oddają charakter jego
modeli. wiele z jego projektów zostało wygrawerowanych, a wiele z jego późniejszych dzieł powstało jego pracowni. Rafael urodził się w Urbino jako syn Giovanniego Santi (zm. 1494),
malarza dworskiego. w 1499 wyruszył do Perugii, gdzie pracował z Peruginem, którego pełen wdzięku styl został odzwierciedlony w obrazie Rafaela Zaślubiny Marii 1504. Dzieło to
ukazuje też wcześnie objawioną dbałość o harmonijne rozplanowanie postaci na powierzchni obrazu. We Florencji 1504-08 studiował dzieła Leonarda da Vinci, Michała Anioła,
Masaccio oraz Fra Bartolommea. Wśród obrazów z tego okresu wymienić należy Ansidei Madonna*. Papież Julisz II zlecił Rafaelowi ozdobienie apartamentów papieskich (Stanze della
Segnatura) w Watykanie. Pierwsza tamtejsza seria fresków Rafaela to Szkoła Ateńska 1509, złożona lecz klasycznie skomponowana grupa greckich filozofów i matematyków,
skoncentrowana wokół Platona i Arystotelesa. Druga seria fresków (511-14) zawiera dramatyczną i bogatą kolorystycznie Mszę Bolseńską. Rafael otrzymywał wiele zleceń i w ciągu
następnych kilku lat stworzył freski o tematyce mitologicznej w Villa Farnesina w Rzymie (1511-12), rysunki do arrasów w Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie, Madonnę Sykstyńską
ok. 1512, wiele portretów, np. Baldassare Castiglione ok. 1515. Jego ostatnie wielkie dzieło Transfiguracja (1519-20) jest zapowiedzią manieryzmu.
- Ramsay Allan (1713-1784). Szkocki portrecista. Po studiach w Edynburgu w Szkocji a potem we Włoszech, osiadł jako portrecista w Londynie, stając się nadwornym malarzem
króla Jerzego III. W przeciwieństwie do młodszego od niego rywala Reynoldsa, dążył raczej do oddania gracji niż majestatyczności swych europejskich modeli, przyswajając sobie w
swych wcześniejszych pracach barokową elegancję wynikającą ze studiów w Neapolu i Rzymie oraz korzystając z przykładów Solimeny i Batoniego. W późniejszych czasach delektował
się rokokową delikatnością Francuzów, takich jak Nattier, Perronneau i Quentin de la Tour. Kultywacja tradycji europejskich przyniosła mu wielkie uznanie po jego powrocie z Włoch
1736. Znany jest z wdzięku z jakim malował portrety kobiece, zwłaszcza 1754-66, przykładem jest jego największe dzieło Żona artysty 1755, portret jego drugiej żony Margaret
Lindsay (Galeria Narodowa Szkocji). Wiele czasu poświęcał rysowaniu, a wartość tych studiów odzwierciedlona jest w godnych podziwu portretach pełnych postaci, np. Lady Mary Coke
(Kolekcja Markizy Bute). W latach siedemdziesiątych wiele pracy powierzał asystentom, np. Josephowi van Hackenowi, zajmując się poszukiwaniami literackimi jako członek kręgu
leksykografa Dr Johnsona.
- Rauschenberg Robert (1925- ). Amerykański artysta pop. Stworzył liczne happenningi oraz absurdalne multimedialne prace takie jak Monogram 1959 (Moderna Museet,
Sztokholm), wypchaną kozę ochlapaną farbą z oponą samochodową wokół ciała. W latach sześćdziesiątych powrócił do malarstwa posługując się techniką serigrafii do przenoszenia
obrazów na płótno. Stworzył też wiele kolaży.
-Ray Man. Pseudonim Emmanuela Rabinowicza Rudnickiego (1890-1976). Amerykański fotografik, malarz i rzeźbiarz. Działał głównie we Francji, związany był z ruchem
dadaistycznym. Jego obrazy i zdjęcia często ukazywały surrealistyczne wizje, np. fotografia Le Violon d'Ingres* 1924. Man Ray urodził się w Filadelfii, ale od 1921 przebywał głównie w
Paryżu. Rozpoczął swą twórczość od malarstwa, a w 1915, kiedy poznał artystę dadaistycznego Duchampa, zajął się fotografiką. W 1922 wynalazł tzw. rayogramy - czarno-białe
kompozycje powstające bez użycia kamery poprzez kładzenie przedmiotów bezpośrednio na papierze światłoczułym i wystawianie ich na działanie światła; posługiwał się również
techniką solaryzacji (częściowo odwracającej tony fotografii). Wśród jego fotografii znajdują się portrety wielu artystów i pisarzy.
- Redon Odilon (1840-1916). Francuski malarz i grafik, przedstawiciel symbolizmu. Stosował fantastyczne symbole i obrazy, często zaczerpnięte z mitologii. Od lat
osiemdziesiątych XIX wieku malował martwe natury, kwiaty i pejzaże. Jego dzieła były podziwiane przez surrealistów. Pierwotnie Redon posługiwał się prawie wyłącznie czernią i bielą
tworząc rysunki węglem i litografie. Od 1890 wiele jego dzieł, zarówno obrazów olejnych jak i pasteli, charakteryzowało się jaskrawymi kolorami. Głowa Orfeusza jest często
pojawiającym się motywem w jego twórczości.
- Redouté Pierre Joseph (1759-1840). Francuski malarz kwiatów. Był protegowanym Cesarzowej Józefiny i Dworu Burbonów. Uczył rysunku botanicznego w Muzeum
Przyrodniczym w Paryżu i stworzył wiele okazałych tomów zawierających szczegółowe rysunki kwiatów, wśród których na uwagę zasługują Les Roses* 1817-24.
-Rembrandt Harmenszoon van Rijn (1606-1669). Holenderski malarz i rysownik. Był jednym z najbardziej płodnych i znaczących artystów w Europie w XVII wieku. Był
czwartym synem bogatego młynarza. Studiował malarstwo zaczynając od pracowni Jana van Swanenburgha w Lejdzie, gdzie spędził trzy lata. Przez około sześć miesięcy uczył się u
Pietera Latsmana w Amsterdamie. Dzięki tym dwóm malarzom, a zwłaszcza Latsmanowi i innym mu współczesnym, którzy przebywali we Włoszech, nabył umiejętności dramatycznego
posługiwania się światłem i cieniem, których ci pierwsi nauczyli się od Caravaggia. Widoczne jest to już w jego wczesnych dziełach, których wybitnym przykładem jest Filozof (National
Gallery, Londyn). W 1631 osiedlił się w Amsterdamie, gdzie przeżył dziesięć wspaniałych i szczęśliwych lat. W 1632 stał się sławny dzięki portretowi zbiorowemu cechu
amsterdamskich chirurgów zgromadzonych wokół otwartych zwłok Lekcja anatomii doktora Tulpa (Haga, Mauritshuis). W 1934 ożenił się córką zamożnych rodziców Saskią van
Uylenburgh, która stała się centrum jego życia i sztuki. Autoportret z Saskią (Gemäldegalerie, Drezno) jest dziełem pełnym radości. Malował Saskię w różnych rolach, np. jako Florę
(portret w Galerii Narodowej 1635). Rembrandt bogacił się malując portrety. Wydawał duże kwoty na kolekcję sztuki i na rzeczy osobiste. W 1941 urodził się jego syn Tytus. W 1642
jego los się odmienił. Zmarła Saskia, a słynny portret zbiorowy znany jako Nocna Straż (Wymarsz Strzelców bądź Portret kompanii kapitana Fransa Banninga Cocqa, Rijksmusem) był
zapowiedzią spadku popularności, ze względu na niekonwencjonalne aranżacje i nieoddawanie w równym stopniu ważności wszystkich portretowanych osób, czego życzyli sobie klienci.
Następne lata zdawały się być posępne. Rembrandt zbankrutował. Jego gospodyni Hendrickje Stoffels zajęła się jednak nim i Tytusem oraz była jego modelką, a jego twórczość nadal
była intensywna. Jeżeli chodzi o jakość duchową jego dzieła uzyskały większą moc. Wśród nich są takie późne dzieła jak Syndycy cechu sukienników oraz Żydowska narzeczona
(Rijksmuseum). Około 600-700 obrazów, 300 rycin i prawie 2000 rysunków obrazuje rozwój jego geniuszu. Autoportrety Rembrandta, malowane od młodości po starość są
analitycznym studium jego wyglądu i stanu umysłu. Najbardziej poruszające z nich są te z ostatnich lat jego życia; ogólnie mówiąc Rembrandt wykazywał szczególne natchnienie
przedstawiając ludzi starszych. W pejzażu (opierając się na niektórych sugestiach Herculesa Seghersa i van Goyena) potrafił stworzyć tak wspaniałe dzieła jak Pejzaż z kamiennym
mostem (Rijksmuseum). W tematyce biblijnej przeszedł od teatralnej wielkości Portretu kobiety przyłapanej na cudzołóstwie (National Gallery, Londyn) z małymi postaciami i
olbrzymim tłem, do niezwykle ludzkiej interpretacji chrześcijańskich przypowieści. Umiejętności techniczne Rembrandta dorównują jego myśli. W malarstwie olejnym bogate impasto
tworzy żywą substancję i bryły. W rycinach i rysunkach ujawnia się inna cecha: jest zwinny, swobodny i świeży. Ryciny również przyniosły mu znaczące sukcesy, np. Chrystus
uzdrawiający chorych oraz Trzy Drzewa. Rembrandt został pochowany w Wester Kerk w Amsterdamie, a w jego domu mieści się obecnie jego muzeum.
-Reni Guido (1575-1642). Włoski malarz. Działał w Bolonii i Rzymie ok. 1600-14. Wśród jego idealistycznych dzieł znajduje się plafon Aurora 1613-14 (Casino Rospigliosi,
Rzym). Jego pracownia w Bolonii stworzyła liczne obrazy religijne, między innymi Madonny. Początkowo studiował w Bolonii u flamandzkiego malarza Denisa Calvaerta, potem wstąpił
na akademię Carracchich i stał się jednym z głównych popleczników Annibale Carrachiego. Ok. 1600 przybył do Rzymu, gdzie, choć należał do przeciwstawnego obozu, wydawał się być
pod pewnym wpływem Caravaggia. większe wrażenie jednak wywierał na nim Rafael oraz rzeźba antyczna. To właśnie rafaelitowski wdzięk jest cechą charakterystyczna jego
najsławniejszego dzieła - plafonu Arurora. Poza wizytą w Neapolu 1621 malował głównie w Bolonii. Aż do XIX w. Był ceniony przez wielkich mistrzów za umiejętność kompozycji i
srebrzysty kolor jego późniejszej maniery. Od tamtej pory Reni jest krytykowany za sentymentalność i próżną teatralność. Miał wielu uczniów a jego znaczenie historyczne w rozwoju
baroku jest niezaprzeczalne.
- Renoir Pierre-Auguste (1841-1919). Francuski malarz, przedstawiciel impresjonizmu. We wczesnych latach sześćdziesiątych XIX w. poznał Moneta i Sisleya, wraz z którymi
stworzyli rdzeń impresjonizmu. Wykształcił żywy, kolorowy styl malarski cechujący się krótkimi, lekkimi pociągnięciami pędzla (znany jako ""styl tęczowy"") i namalował wiele
zmysłowych aktów kobiecych, takich jak Kąpiące się ok. 1884-87 (Philadelphia Museum of Art, Stany Zjednoczone). W latach późniejszych zwrócił się ku rzeźbie. Jeden z pięciu synów
biednego krawca (sam zmagał się z biedą przez czterdzieści lat) rozpoczął karierę w fabryce porcelany malując wzory na naczyniach, a potem niewiele zarabiał kopiując
osiemnastowieczne motywy na wachlarze oraz wykonując podobne zajęcia. W 1862 wstąpił do pracowni Gleyre'a, gdzie zaprzyjaźnił się z Monetem, Sisleyem i Bazillem. Pracował z
nimi w Fontainbleau oraz z Monetem nad Sekwaną, gdzie ulubionym tematem obojga było kąpielisko ""La Grenouillčre"". Jego wczesne obrazy ukazują wpływy Courbeta, np. portret
Sisleya i jego żony, 1868 (Kolonia), jednak po wojnie prusko-francuskiej, w której służył jako kirasjer, tworzył z Monetem w Argenteuil pejzaże całkowicie impresjonistyczne w
atmosferycznych kolorach, takie jak Argenteuil 1874. Będąc związanym z impresjonistami i wystawiając na ich wystawach Renoir nigdy nie był teoretykiem, ani też nie był całkowicie
oddany pejzażowi. Wiele pięknych dzieł ukazuje jego zamiłowanie do życia ludzkiego i modeli kobiecych. Loża 1874 (Courtauld Gallery, Londyn) - obraz namalowany w pracowni,
Zabawa w Moulin de la Galette 1876 (główna wersja Luwr) oraz Madame Charpentier z dziećmi 1879 (Metropolitan Museum, Nowy Jork) są dobrymi tego przykładami. Reakcja przeciw
impresjonizmowi zaczęła się w latach osiemdziesiątych po podróży do Włoch, gdzie wpłynęły na niego greko-romańskie malowidła z Pompejów i Neapolu, oraz po pobycie w L'Estaque z
Cézannem, który również dbał o solidne i trwałe wartości w malarstwie. Wynikiem tego był twardszy, linearny styl, tak jak w Parasolach ok. 1884 (National Gallery, Londyn) oraz
Kąpiących się. Poprzedziło to jego późniejszy styl, w którym postacie traktowane były swobodnie lecz plastycznie, z ciepłym, śródziemnomorskim kolorytem. Cierpiąc od 1902 na silny
artretyzm Renoir kontynuował malowanie, a w 1913, pomimo całkowitego kalectwa, nadzorował asystentów w tworzeniu rzeźb, np. Wenus (Tate Gallery, Londyn). Wiele z jego rzeźb to
monumentalne akty kobiece, podobne do rzeźb Maillola. Jego ogromny dorobek rozproszony jest po całym świecie, a wiele ważnych dzieł znajduje się w Stanach Zjednoczonych, gdzie
jego geniusz został wcześnie i entuzjastycznie doceniony.
- Repin Ilja Efimowicz (1844-1930). Rosyjski portrecista i malarz historyczno-rodzajowy. Studiował na Akademii sztuk Pięknych w St Petersburgu, a potem podróżował po
Francji i Włoszech. W 1894 został mianowany profesorem malarstwa historycznego na Akademii St Petersburskiej. Znany był z portretów Tołstoja i Mussogorskiego, oraz takich
scen z życia rosyjskiego jak Bułacy na Wołdze, Powrót z Syberii, The Cossacks' Jeering Reply to the Sultan Mahomet IV*.
-Ribalta Francisco (1565-1628). Hiszpański malarz. Działał w Walencji od 1599. Około 1615 wykształcił dramatyczny styl barokowy posługując się skrajnymi efektami
światła i cienia (przypominające Caravaggia), jak w Christ Embracing St Bernard* około 1620-28 (Prado, Madryt). W młodości pracował w Madrycie, gdzie prawdopodobnie wywarło na
niego wpływ malarstwo takich włoskich manierystów jak Sebastiano del Piombo. Po 1599 mieszkał i pracował w Walencji, rozwijając ""mroczne"" efekty ciemnego cienia, którego
używał jako pierwszy malarz w Hiszpanii (w odróżnieniu do duchowej egzaltacji El Greco), jako stosownego do scen tortur i męczennictwa. Uważa się niekiedy, że styl ten Ribalta
zapożyczył od Caravaggia, jednak posługiwał się nim zanim Caravaggio zaczął malować. Wśród głównych jego dzieł znajdują się Chrystus na krzyżu (Ermitaż), Christ Embracing St
Bernard* (Prado), Ostatnia wieczerza (Walencja) oraz The Vision of Father Simón (Galeria Narodowa, St Petersburg). Uważa się, że Ribera uczył się u niego. Syn Ribalty Juan
(1596-1628) był jego uczniem i wspólpracował z nim.
- Ribera José (Jusepe) de (1591-1652). Hiszpański malarz. Działał we Włoszech od 1616 pod patronatem wicekróla Neapolu. Jego wczesne prace ukazują wpływ Caravaggia,
jednakże jego kolory z czasem stają się jaśniejsze. Namalował wiele pełnych wersji portretów świętych oraz postaci mitologicznych i scen rodzajowych, które tworzył bez wstępnych
rysunków. Jest możliwe, że w młodości studiował u Ribalty, jednakże do 1616 osiedlił się w Neapolu, gdzie spędził większość życia. Neapol był wówczas pod rządami Hiszpanii, a Ribera
znany jako Lo Spagnoletto często podkreślał swe hiszpańskie pochodzenie dodając do sygnatury ""Jativa"" bądź ""Valencia"". Jednakże jego styl wywodził się od Caravaggia oraz
jego neapolitańskich uczniów. Podobnie jak Riblata oraz w duchu czasów i swego kraju, malował ponure religijne tematy męczeństwa i tortur, chociaż były one urozmaicane
realistycznymi studiami rodzajowymi, w których zapożyczony od Caravaggia ""naturalizm"" przeciwstawny był ""idealizmowi"" szkoły bolońskiej. Był ulubieńcem hiszpańskich
wicekróli Neapolu, choć mówi się, że terroryzował rywali, takich jak Guido Reni i Domenichino, pogróżkami i przemocą. Wiele z jego dzieł powróciło do Hiszpanii i można jemu
bezpośrednio przypisać zasługę wprowadzenia do rodzinnego kraju światła i cienia w stylu Caravaggio oraz jego stosunku do sztuki. Pomimo, iż sam nigdy nie porzucił brązowego
cienia, zrobił pewien postęp w kierunku bogactwa i jasności kolorów w swych pracach okresu dojrzałego, których przykładem jest Męczeństwo Św. Bartłomieja ? 1639 (Prado). Jeden z
jego ostatnich obrazów Kulawy chłopiec 1652 (Luwr) jest mistrzowskim dziełem realizmu, natomiast studia rodzajowe (przedstawiające znane osobistości antyku), takie jak Ezop i
Archimedes (Prado), utrzymane są w nastroju, do którego dążył Velazquez.
- Ricci Sebastiano (1659-1734). Wenecki malarz. Działał we Włoszech oraz w Wiedniu. Pomiędzy 1712 a 1716 przebywał w Londynie, gdzie namalował Zmartwychwstanie dla
kaplicy Royal Hospital, Chelsea. Ricci powrócił do tradycji historycznego malarstwa weneckiego z takim powodzeniem, że wiele z jego obrazów nie można było odróżnić od dzieł
Veronesa. Jaśniejsza paleta Ricciego utorowała drogę dla Tiepolo. Wiele dzieł Ricciego znajduje się w English Royal Collection.
- Rigaud Hyacinthe (1659-1743). Francuski portrecista. Był malarzem nadwornym Ludwika XIV od 1688. Namalowany przez niego Portret Ludwika XIV 1701 (Luwr, Paryż)
jest w charakterystyczny sposób majestatyczny z elegancką postacią króla spowitym w gronostaje i draperię.Studiował w Montpellier i Lyonie, przybył do Paryża w 1681. Chociaż zdobył
Prix de Rome 1685, posłuchał rady Le Bruna aby pozostać w Paryżu zamiast wyjeżdżać do Włoch i został malarzem nadwornym Ludwika XIV, a po jego śmierci regenta Filipa
Orleańskiego oraz później Ludwika XV. Szczytowym przykładem uroczystego i majestatycznego stylu jego wczesnych portretów jest wytworny Portret Ludwika XIV. Później
wykazywał bardziej intymne i naturalne podejście, ukazując w niektórych dziełach wpływy Rembrandta, którego posiadał siedem obrazów 1703. Wymagano od niego wielu kopii,
prowadził więc duży warsztat i tylko nieliczne prace są jego własnym dziełem.
- Rivera Diego (1886-1957). Meksykański malarz. Działał w Europie do 1921. Jako przedstawiciel realizmu socjalistycznego otrzymywał wiele zleceń publicznych na malowidła
ścienne chwalące rewolucję meksykańską. W 1929 zaczął pracę nad szerokim cyklem tematów historycznych (Palacioc National, Meksyk). W latach trzydziestych odwiedził Stany
Zjednoczone, gdzie razem z Benem Shahnem stworzył malowidła ścienne w Rockefeller Centre w Nowym Jorku, które zostały później zamalowane, gdyż znajdował się wśród nich
portret Lenina.
- Rodczenko Aleksander Michajłowicz (1891-1956). Rosyjski malarz awangardowy, projektant i fotografik. Celem wszystkich jego prac było stworzenie języka wizualnego,
który odzwierciedlałby nowe, rewolucyjne czasy. Jego abstrakcyjne obrazy opierały się na kilku figurach geometrycznych; będąc pod wpływem Tatlina stworzył trójwymiarowe
konstrukcje z drewna, kartonu i metalu. Fotografie przedmiotów codziennego użytku były przedstawiane w zbliżeniu, poczynając od dziwnych kątów nachylenia po bardzo wysoki punkt
widzenia - podejście to przypominało prace węgierskiego artysty Laszla Moholy-Nagy'ego, stanowiąc dokumentację wczesnych dni epoki sowieckiej.
- Romney George (1734-1802), angielski portrecista. Działał w Londynie od 1762. Razem z Gainsborough i Reynoldsem był jednym z najbardziej popularnych malarzy XVIII
wieku. Po studiach i praktyce zdobytej na prowincji w Kendal i York w 1762 przybył do Londynu, zostawiając żonę, z którą pozostawał w separacji aż do schyłku swego życia. Podróż do
Włoch (1773-75) napełniła go ambicją malowania klasycznych i pełnych wyobraźni kompozycji. W okresie 1782-85 malował i rysował obsesyjnie przez siebie podziwianą Emmę Hart
(lady Hamilton) sporządzając wiele wstępnych studiów do klasycznych tematów, których nie był w stanie zrealizować. W 1989 powrócił do Lancashire podupadły na zdrowiu i duchu.
Jego najlepsze dzieła odnaleźć można w bezpośrednim realizmie The Beaumont Family* (National Gallery, Londyn) oraz w bezpretensjonalnym uroku The Parson's Daughter* (Tate
Gallery, Londyn).
- Rosa Salvator (1615-1673). Włoski barokowy malarz, grafik, poeta i muzyk. Działał we Florencji 1640-49 a potem w Rzymie. Urodził się w Neapolu. Studiował sztukę u swego
wuja Paola Greca oraz u teścia Francesca Fracanza (ucznia Ribery). Zakup jego obrazu Hagar przez malarza Lanfraco dał początek jego karierze, w której jego obrazom przypisuje się
więcej romantycznej gwałtowności niż w rzeczywistości zawierały. Nie jest wiadomym czy nie zadawał się z bandytami, jednakże w swoich skalistych pejzażach z ruinami i podobnymi do
zbójców postaciami stworzył typ romantycznej sztuki zainspirowanej południowymi Włochami i razem z Claudem Lorrainem jest założycielem malowniczej tradycji, która miała
znaczący wpływ w XVIII wieku w Anglii. Podążając za przykładem Aniella Falconego namalował też kilka scen balistycznych. Dobrymi przykładami jego sztuki są Saul i czarownica z
Endoru i Scena batalistyczna (Luwr), oba pochodzące z kolekcji Ludwika XIV, oraz Most (Pitti).
- Rossetti Dante Gabriel (1828-1882), angielski malarz i poeta. Był jednym z założycieli Bractwa Prerafaelitów w 1848 roku. Oprócz romantycznych obrazów przedstawiających
sceny ze średniowiecza, malował również wyidealizowane portrety kobiet, a wśród nich natchnioną Beatę Beatrix 1864. Jego twórczość poetycka zawiera m.in. poemat The Blessed
Damozel 1850. Był bratem poetki Christiny Rossetti. Rossetti, syn włoskiego emigranta, założył Bractwo Prerafaelitów wraz z malarzami Millaisem oraz Huntem, lecz rozwinął
szerszy, zawierający również motywy osobiste, styl, pokrewny jego poezji. Był przyjacielem krytyka Ruskina oraz Williama Morrisa i jego żony Jane, która została kochanką
Rossettiego i stanowiła temat wielu jego dzieł. Jego Poematy 1870 zostały odnalezione w grobie żony, Elizabeth Siddal (1834-1862), również malarki, którą poślubił w 1860, i spotkały
się z ostrymi atakami, jako ""cielesna szkoła poezji".
- Rosso Giovanni Battista di Jacopo (zwany Rosso Fiorentino) (1494-1540), malarz włoski. Studiował pod kierunkiem Andrei del Sarto, po czym w latach 1513-23 tworzył we
Florencji. Dramatyczny styl jego prac, podobnie jak jego przyjaciela Pontormo, stanowi przykład wczesnego manieryzmu włoskiego. W 1530 roku otrzymał zaproszenie od Franciszka
I do pałacu Fontainebleau, gdzie pracował wraz z Primaticcio. Razem stworzyli tzw. szkołę Fontainebleau manieryzmu, łączącą w sobie wpływy włoskie i francuskie.
- Rothko Mark, właściwie Marcus Rothkowicz (1903-1970), malarz amerykański urodzony w Rosji. Był przedstawicielem ekspresjonizmu abstrakcyjnego, a pod koniec życia
jednym z pionierów abstrakcji chromatycznej (styl abstrakcyjny, w którym dominowały prostokątne plamy mocnych kolorów o jednolitym stopniu nasycenia barwy). W latach
pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Rothko stworzył kilka serii obrazów o dużych wymiarach. Niektóre z nich są obecnie własnością Uniwersytetu Harvarda, Galerii Tate w Londynie
oraz kaplicy w Houston w Teksasie.
- Rouault Georges Henri (1871-1958), francuski malarz, grafik, ilustrator i projektant. Był jednym z najwybitniejszych artystów religijnych XX wieku. W początkach
twórczości był związany z fowistami, lecz stworzył swój odmienny styl, stosując bogatą, ciemną kolorystykę oraz grube kontury. Temat jego prac stanowili smutni klauni, prostytutki i
zepsuci prawnicy. Od około 1940 malował głównie obrazy o tematyce religijnej. Rouault urodził się w Paryżu, jako syn stolarza artystycznego. W wieku chłopięcym był uczniem
malarza witrażysty, a następnie studiował w École des Beaux-Arts pod kierunkiem Gustava Moreau. Po śmierci mistrza w 1898 został kuratorem Musée Gustave Moreau. W trakcie
studiów poznał Matisse'a i wraz z nim oraz innymi fowistami wziął udział w wystawie 1905, chociaż jego twórczość wykazywała większe pokrewieństwo z niemieckim ekspresjonizmem,
niż z pracami współczesnych mu malarzy francuskich. Jego dzieła robią wrażenie, jakby osobiste cierpienie lub też świadomość istnienia cierpienia na świecie skłaniały go do
malowania smutnych klaunów czy nawet do ostrych komentarzy społecznych, jak w przypadku Les Noces (Galeria Tate, Londyn), a później do tragicznego w swej wymowie malarstwa
religijnego. To wrażenie tragedii doskonale przekazywała posępna tonacja jego obrazów oraz zniekształcenia formy, chociaż z upływem czasu zaczął nadawać swej religijnej tematyce
nieco ciemnej soczystości witraży (niewątpliwie pod wpływem wspomnień z początkowego okresu nauki). Zajmował się również tworzeniem ilustracji książkowych dla Ambroise'a
Vollarda, marszanda, który miał na wiele lat zarezerwowane prawo do jego twórczości. W tej dziedzinie znaczącym osiągnięciem są akwaforty do Miserere 1948 (wykonane 1922-27).
Zarówno w grafikach, jak i w litografiach widoczne są wszelkie cechy talenu, który przejawiał w malarstwie.
- Rousseau (Pierre Etienne) Théodore (1812-1867), francuski malarz-pejzażysta ze szkoły barbizońskiej. Wprawdzie urodził się w Paryżu, lecz na jego twórczość wywarli
wpływ angielscy pejzażyści Constable i Bonington. Malował studia do swoich prac w plenerze, wędrując po wielu regionach Francji, a w 1848 osiedlił się w Barbizon. Był uczniem
swojego kuzyna Pau de St Martina oraz dwóch innych mniej znanych pejzażystów. Nie odniósł sukcesów w salonach wystawienniczych, co zyskało mu przydomek ""le grand refusé"" i
skłoniło do zaszycia się w lasach Fontainebleau, które dla jego romantycznej natury stanowiły pustkowia. Zamieszkał w Barbizon, gdzie przyłączyli się do niego Dupré, Diaz oraz Millet
i stał się założycielem szkoły barbizońskiej. Wspominana przez Baudelaire'a melancholijność jego utrzymanych w ciemnej kolorystyce obrazów leśnych polan wynikała z jego
własnego usposobienia, jak również z nastroju wywołanego umysłowym niezrównoważeniem jego żony. Znany jest jednak równocześnie z prawdziwego umiłowania przyrody. Rousseau
dość późno osiągnął sukces, którego wyrazem było przyznanie mu salonu wystawienniczego podczas wystawy światowej 1855.
- Rousseau Henri Julien Felix ""Celnik"" (1844-1910), malarz francuski. Był samoukiem, przedstawicielem sztuki naiwnej. Tematem jego prac były sceny z przedmieść
Paryża oraz krajobrazy egzotycznej dżungli, malowane ze starannym odtworzeniem szczegółów, np. Tropical Storm with a Tiger 1891 (National Gallery, Londyn). Rousseau przez
pewien czas służył w armii, następnie pobierał myto (stąd jego przydomek ""Celnik""), a w końcu od 1885 poświęcił się wyłącznie malarstwu. W latach 1886-1910 wystawiał swoje
prace w Salon des Indépendants i był związany z grupą, której przewodzili Picasso i poeta Apollinaire.
- Rowlandson Thomas (1756(?)-1827), angielski malarz i ilustrator, karykaturzysta życia społecznego Anglii w czasach Jerzego III. W 1809 opublikował serię rysunków Tour
of Dr Syntax in Search of Picturesque; 1812-1821 ukazały się jeszcze dwie ich kontynuacje. Rowlandson studiował w szkołach Królewskiej Akademii oraz w Paryżu. Doprowadzony do
ubóstwa przez hazard, ok. 1780 porzucił malarstwo portretowe na rzecz karykatury. Stworzył między innymi Angielski taniec śmierci 1814(?)-16 oraz ilustracje do dzieł takich
powieściopisarzy, jak: Tobias Smollet, Oliver Goldsmith i Laurence Sterne.
- Rubens Peter Paul (1577-1640), malarz flamandzki. Jego rodzice pochodzili z Antwerpii, lecz ojciec, Jan Rubens, z zawodu prawnik, wyemigrował do Westfalii i tam urodził
się Peter Paul. Po śmierci ojca matka wraz z synem powróciła do Antwerpii, gdzie Rubens pobierał nauki w szkole jezuitów, a w wieku 16 lat został przygotowany do dworskiego życia
jako paź księżnej Lalaing. Studiował sztukę pod kierunkiem mistrzów ""katolickich"": Tobiasa Verhaechta, Adama van Noorta i Otto van Veena, a w 1598 został członkiem Związku
Malarzy w Antwerpii. W 1600 wyjechał do Włoch, gdzie był nadwornym malarzem Vincenzo Gonzagi, księcia Mantui. W tym okresie namalował wiele portretów szlachty, a w 1603
książę wysłał go z misją do Hiszpanii. Duży wpływ na rozwój artystyczny Rubensa wywarły studia nad sztuką mistrzów włoskich, przede wszystkim Tycjana i Veronese w Wenecji.
Wzbogacony nabytą wiedzą powrócił do Antwerpii gotów do wspaniałych przedsięwzięć. Mianowany w 1609 malarzem brukselskiego dworu arcyksięcia Alberta i infantki Izabelli,
zgromadził wokół siebie rzeszę uzdolnionych współpracowników. Triumfalny pokaz swoich sił twórczych dał podczas pracy w latach 1609-21nad wielkimi kompozycjami religijnymi dla
katedry oraz kościoła jezuitów w Antwerpii. W dziełach tych Rubens zdaje się wyrażać istotę kontrreformacji, wykorzystując całe kompozycyjne i zdobnicze bogactwo stylu
barokowego. Ten dekoracyjny przepych na wielką skalę zastosował również w latach 1622-25 -- tym razem do celów świeckich -- w cyklu malowideł poświęconych życiu Marii
Medycejskiej, na której zaproszenie przebywał w Paryżu. W 1626 śmierć położyła kres szczęśliwemu małżeństwu Rubensa z Izabellą Brandt i od tej pory artysta rzadko przebywał we
wspaniałym domu, który wybudował w Antwerpii (w 1946 budynek został odnowiony i znajduje się w nim obecnie muzeum Rubensa). Misje dyplomatyczne zawiodły go do Hiszpanii
(1628), gdzie malował Filipa IV i poznał Velasqueza oraz do Londynu (1629-30). W Anglii otrzymał honorowy tytuł magistra uniwersytetu w Cambridge oraz zamówienie na wykonanie
malowidła na suficie Sali Bankietowej w Whitehall (zachowało się ono do naszych czasów i zostało obecnie odrestaurowane). Po powrocie do Antwerpii w 1630 Rubens poślubił
szesnastoletnią Helenę Fourment, którą wielokrotnie portretował i która była jego modelką również w dziełach religijnych i mitologicznych. W 1635 artysta nabył wiejską posiadłość,
Castle of Steen, i w ciągu ostatnich pięciu lat życia zajął się tworzeniem obrazów do Torre de la Parada, domku myśliwskiego Filipa IV koło Madrytu. Natomiast dla własnej
przyjemności malował w tym okresie pejzaże. Musi wzbudzać podziw jego niespożyta energia. W ciągu niecałych 40 lat z jego pracowni wyszło ok. 2000(?) obrazów i ponad 400
rysunków. Tworzył arcydzieła we wszystkich gatunkach: religijne, na przykład Zdjęcie z krzyża 1611-14 (Antwerpia); portrety, tak zwane Chapeaude Pailles ok. 1620 (National
Gallery, Londyn); sceny rodzajowe z życia wieśniaków np. Kiermasz ok. 1622 (Luwr); alegorie, Wojna i Pokój ok. 1629-30 (National Gallery, Londyn); pejzaże, Pejzaż z zamkiem Steen
ok. 1635-37 (National Gallery, London). Godna uwagi jest również kolorystyka i technika wykonania dzieł Rubensa. Ponadto wynalazł on klasyczną metodę olejną nakładania cienkiej
warstwy farby dla oddania cienia, a grubej w miejscu światła. Pracownia Rubensa była wzorem sprawnego zarządzania -- jego współpracownicy byli tak uzdolnieni, a on potrafił tak
odpowiednio ukierunkować swój nadzór, że nawet prace, które nie wyszły bezpośrednio spod jego ręki miały odpowiednio wysoki poziom. Rubens powołał do życia całą szkołę
rytowników, którzy tworzyli reprodukcje jego prac. Poza działalnością artystyczną zajmował się również kolekcjonerstwem; zbierał stare marmury i klejnoty, obrazy, manuskrypty i
książki. Był ponadto humanistą, który znał intelektualistów w całej Europie i prowadził z nimi korespondencję, oraz dyplomatą władającym pięcioma językami. Wywarł ogromny wpływ
na wielu malarzy, między innymi Velazqueza, Watteau, Delacroix i Constable'a.
- Rublow Andriej (ok.1360-ok.1430), ruski malarz ikon. Uważany jest za najwybitniejszego przedstawiciela tego gatunku. Przetrwała tylko jedna jego udokumentowana praca --
ikona Św. Trójca ok. 1411 (Galeria Tretiakowska, Moskwa). Wykazuje ona podstawowe cechy stylu bizantyjskiego, lecz o łagodniejszym wyrazie. Rublow był prawdopodobnie w
Moskwie uczniem Teofana Greka i Daniły Czarnego, z którymi potem współpracował. Dziełami dającymi świadectwo jego geniuszowi są fragmenty Sądu Ostatecznego 1408 w soborze
we Władymirze oraz ikona przedstawiająca Trójcę Świętą (obecnie w Moskiewskim Muzeum Historycznym) -- dzieło o wspaniałej prostocie i głębi dalece przewyższającej typowe ikony.
Rublow współpracował z Teofanem Grekiem przy ikonostasie soboru Błagowieszczeńskiego w Moskwie. Na pewnym etapie życia Rublow został mnichem. Rosyjski reżyser filmowy
Andriej Tarkowski nakręcił w 1966 film o jego życiu.
- Ruisdael Jacob Isaakszoon van, lub Ruysdael (ok.1628-1682), pejzażysta holenderski. Malował wiejskie krajobrazy w pobliżu swojego rodzinnego miasta Haarlemu i w
Niemczech; celował szczególnie w oddawaniu zdeformowanych, powykrzywianych drzew. Słynnym przykładem jego twórczości jest Cmentarz żydowski ok. 1660 (Gemäldegalerie,
Drezno). Nieliczne postacie na jego obrazach były malowane przez innych artystów. Był prawdopodobnie uczniem swojego wuja, Salomona van Ruisdaela oraz Cornelisza Vrooma.
Namalował wiele krajobrazów okolic Haarlemu oraz Amsterdamu, w którym mieszkał w latach 1659-81. Później powrócił do rodzinnego miasta. Wiadomo na pewno o tylko jednej
podróży zagranicznej artysty -- do Caen we Francji, gdzie w 1676 rozpoczął studia medyczne. Decydując się na to na tak późnym etapie swej kariery, miał zapewne na widoku możliwość
praktykowania tego zawodu. Na podstawie dzieł artysty można jednak wnioskować, że podejmował również podróże wzdłuż Renu oraz granicy niemieckiej, a ponadto albo, podobnie jak
Everdingen, podróżował po Norwegii i Szwecji, albo zapożyczył od niego w pewnym okresie turnie, wodospady i sosny. Jednak Ruisdael był przede wszystkim interpretatorem typowo
holenderskiego krajobrazu; krajobrazu wydm, przybrzeżnych refleksów światła, nisko zwieszającego się nieba, po którym płyną ogromne chmury i spokojnych plam lasów, a jego
ciemne zielenie i szarości tchną intymną i romantyczną melancholią. Prawdopodobnie jego uczniem był Hobbema, a ponadto Ruisdael pośmiertnie był mistrzem dla zarówno angielskich,
jak i francuskich pejzażystów; wywarł ogromny wpływ na Gainsborough, Constable'a i malarzy szkoły barbizońskiej. Bogata kolekcja jego dzieł w National Gallery w Londynie
ilustruje wszelkie tematy, które malował.
- Ryder Albert Pinkham (1847-1917), malarz amerykański. Był artystą tworzącym w jednym z najoryginalniejszych stylów swoich czasów. Malował szerokimi pociągnięciami
pędzla, co w efekcie dawało uproszczenie formy, a ponadto stosował żółte barwy nadające jego dziełom tajemniczą, niesamowitą atmosferę. Jego prace były pełne poezji i romantyzmu,
budziły poczucie nierealności. Typowym tego przykładem jest obraz Death on a Pale Horse ok. 1910 (Cleveland Museum of Arts). ";1847;1917;"Stany Zjednoczone"
298;"Sallinen";"Tylko Konstantin (1879-1955), fiński malarz ekspresjonista. Zainspirowany fowizmem, z którym zetknął się podczas pobytów we Francji 1909 i 1914, tworzył
wizjonerskie dzieła nawiązujące w części do jego dziecięcych doświadczeń religijnych. Malował również fińskie krajobrazy oraz sceny rodzajowe z życia wsi, takie jak Washerwoman
1911 (Ateneum, Helsinki).